Kiekjes van Klaas

Onze natuur-fotograaf, ds. Snijder, beschrijft de wonderen van Gods schepping. Hieronder zijn laatste bijdragen.


Pinksteren tussen de peren

Pinksteren is in de Bijbel het feest van de oogst. Sinds Handelingen 2 is het voor christenen ook het feest van Opnieuw Beginnen. Zoals Gez. 247 zingt: “De Geest des Heren heeft een nieuw begin gemaakt, in al wat groeit en leeft zijn adem uitgezaaid”. Hier moest ik aan denken toen we op een mooie dag naar de dr. Larijweg tussen Ruinen en Ruinerwold reden. Deze zeven kilometer lange weg slingert van west naar oost (of andersom) langs oude boerderijen en ademt na elke z-bocht weer de sfeer van vroeger. Aan weerskanten staan markante perenbomen en om die reden waren we erheen gegaan. Want in het voorjaar, als de bloesems bloeien, is het één maagdelijk witte pracht. Het oude hout komt tot leven en verkondigt de jubel van het nieuwe begin. Niet één keer, maar wel duizend keer want zoveel bomen staan er. Bij de aanleg van de weg in 1928 stonden er zelfs nog twee keer zoveel. Het idee kwam van de dokter van Ruinerwold, dr. Hendrik Larij (1881-1955). De bedoeling was om de peren te verdelen onder de arme bevolking, zodat zij op die manier genoeg vitamines binnen kregen. Die noodzaak is er nu niet meer zo, maar het gedachtengoed van dr. Larij leeft voort in het perenplukevenement dat in oktober wordt gehouden. De onbespoten peren zijn van uiteenlopende rassen. Allemaal oudhollandse rassen. Er staan zelfs rassen tussen waarvan eerder werd gedacht dat ze in Nederland niet meer bestonden, maar hier bleken ze bewaard gebleven. 

Als je langs de bloesems loopt en je ogen de kost geeft overvalt je onwillekeurig de pracht van de schepping. Sommige takken hangen zwaar van de rijke bloemen, halverwege een stam spruit er nieuw leven. En alle kopjes richten zich naar het licht dat energie en levenskracht geeft. God krijgt alle eer. Op die dag dat wij er waren bedacht ik dat Pasen en Pinksteren hier dan althans toch op één dag vallen. En dat het groei-bloei-vrucht-principe zich door niets en niemand laat tegenhouden.  Er komt weer een lied in mijn gedachten, Gez.78: “Laat me in U blijven, groeien, bloeien. Doorstroom en zegen mij, opdat ik waarlijk vruchtbaar zij! In Uw gemeenschap kiemt er leven en levensvolheid meer en meer!” Pinksteren tussen de peren, hoe eenvoudig kan het Evangelie zijn. Bloei op voor de Heere en draag vrucht. Is dat niet wat de Christus heeft gepredikt? Honderdvoudig, zestigvoudig, dertigvoudig. Maakt niet uit als, als er maar vrucht is. Zelfs oud hout kan nog tot bloei komen. Iets om eens over na te denken.

 

Groetjes van Klaas.

, Kiekjes van Klaas

Peren in bloei

Diever, 11 mei 2022

Ds. K. Snijder


Houvast

, Kiekjes van Klaas

Op het moment dat ik dit schrijf gaat het er in de wereld wild aan toe. Dat is altijd al zo geweest en zolang de wederkomst van de Heere Jezus nog uitblijft zal het ook nog wel zo blijven. Maar met een oorlog op twee landen bij ons vandaan worden we meer met de neus op de feiten gedrukt. Elke dag domineert het geweld in Oekraïne het nieuws in de krant, op televisie en sociale media. De onmacht om tot vrede te komen aan de ene kant, de hartverwarmende hulp aan de meer dan drie miljoen (!) vluchtelingen uit het oosten aan de andere kant. Het scenario, waarvoor Jezus al in Mattheüs 24 waarschuwde, ontvouwt zich. “Want het ene volk zal tegen het andere volk opstaan, en het ene koninkrijk tegen het andere koninkrijk; en er zullen hongersnoden zijn en besmettelijke ziekten en aardbevingen in verscheidene plaatsen. En doordat de wetteloosheid zal toenemen, zal de liefde van velen verkillen. Maar wie volharden zal tot het einde (eigenlijk: uiterste), die zal behouden worden” (7,12,13). Opmerkelijk: de Christus noemt hier volharding als medicijn tegen moedeloosheid. Wat is volharding? Dat is standvastigheid. Vast-staan. Hoe? In het geloof. Het geloof in Jezus Christus Die in werkelijk àlles de grote Overwinnaar is. Het kruis kon Hem niet vasthouden, het graf niet en zelfs de aarde moest Hem loslaten op de dag van Zijn hemelvaart. Hij heeft alles in Zijn geteisterde handen.

Terwijl ik hierover nadacht liep ik een rondje door de tuin. En het viel me op: wow, wat bloeien die krokussen toch prachtig. Het frisse daglicht speelde subtiel door de frêle witte blaadjes, de oranje-gele stampers richtten zich uitnodigend op. Er was geen vuiltje aan de lucht; de schepping was zwanger van de lente. Terwijl een lange dag rijden verderop de kanonnen brullen en de raketten janken, mensen huilen, bidden, hun boeltje pakken en wegrennen gaat de natuur haar ongekende gang. Het spel van de bloemetjes en de bijtjes. De eerste zoemers verkenden de tuin en deze nijveraar landde op volle stamper. Klemde zich eraan vast met zijn broze pootjes en deed zich te goed. In de musical The Sound of Music zingt de moeder-overste van het klooster het ontroerende lied Climb Every Mountain als daar het oorlogsgeweld dichtbij komt. Een lied vol van hoop en bemoediging. Dit bijtje maakte ervan: Climb Every Stamper.  Ik vond dat mooi om te zien. Wat er in de wereld ook gebeurt, wat mensen ook doen… de schepping blijft trouw aan haar eigen regelmaat. En ook de gemeente. Want weer vieren we het Paasfeest. Weer klinkt de boodschap, zo mooi verwoord in dat Adventslied: “De duisternis gaat wijken, een nieuwe dag gaat prijken met ongekende pracht” (Gez.124). Het graf is leeg, ons hart is vol hoop. Laten we niet alleen naar het nieuws kijken, maar vooral ook naar wat God ons aan hoopgevertjes geeft. Zelfs dichtbij, in onze tuin. Dan weten we, want we geloven het: Hij heeft deze wereld niet afgeschreven. Het komt weer goed!

 

Diever, 16 maart 2022, Ds. K. Snijder


Magisch hoopgevertje

Na het volgen van de on-line-dienst besluiten we die zondag samen even een rondje Diever te lopen.  Dit keer niet door het dorp, maar de andere kant op. Richting visvijver aan de Wapser kant. Het had behoorlijk gevroren en de water- restjes in de diepe bandensporen waren veranderd in kunstige kunstwerkjes. Ik maakte een foto, want je moet toch wat als er geen paddenstoelen zijn en de vogels zich elders warm proberen te houden. We liepen over een vlondertje over een vennetje en opeens zag ik het. Wauw! Eerst dacht ik dat het steentjes waren, ingevroren in het ijs. Maar bij nadere beschouwing bleek dit niet zo te zijn. Het waren luchtbellen in het ijs, zo mooi gearrangeerd. Een grote in het middel, kleinere als een soort kikkerdril er omheen en elk met steeds een ander motief. Daarboven een vlak met allemaal ieniemienie luchtbelletjes alsof er meel was gestrooid. Een halfvergaan herfstblad symboliseerde … ja wàt eigenlijk?

, Kiekjes van Klaas

Voorzichtig wiebelde ik op de krakkemikkige kant van het vlondertje (Fokje: “Doe je voorzichtig?!”) en probeerde de camera zo recht mogelijk boven dit tafereeltje te manoeuvreren. Klik, even verstappen, m’n evenwicht hervinden, weer klik en nog eens klik. Dat ene moment, waarop de zon even haar stralen er overheen liet glijden. Magisch! Daarna was het ook zo weer voorbij. Zo’n moment, die ervaring, maakt me blij. Het kan er in de wereld of in je leven nog zo somber uitzien, maar als je je ogen de kost geeft wanneer je een ommetje gaat lopen is er genoeg te genieten. De HEERE God schenkt ons in Zijn schepping zulke mooie hoopgevertjes. Want zeg nou eerlijk, wie kan dit bedenken? Als alles slaapt en de kou regeert, boetseert Zijn creatieve adem de fraaiste kunstwerkjes. Hij laat er Zijn licht op vallen, opdat wij het zullen zien. En zullen weten -nee! gelóven- dat de Koning van de schepping nooit loslaat wat Zijn handen begonnen zijn te doen. In die nacht naar de zondag toe creëerde God iets wat er voorheen niet was. Niet zo en niet op die plaats. Een vergankelijk bewijs van Zijn aanwezigheid, want toen het ijs smolt verdween ook het kunstwerk. Met ons mensen is het eigenlijk net andersom. Als het ijs gebroken is komen wij tot glorie. In het licht van Christus komt onze ware schoonheid tevoorschijn. Ik denk dat de apostel Paulus dit bedoelde toen hij schreef: “Daarom, als iemand in Christus is, is hij een nieuwe schepping; het oude is voorbijgegaan, zie, alles is nieuw geworden. En dit alles is uit God” (2 Kor.5:17). Daar zeg ik van harte “Amen” op.

 

Diever, 27 januari 2022, Ds. K. Snijder